Ik ben enig kind en ben alleen opgegroeid. Mijn ouders waren er, ik heb nooit iets gemist, ik was nooit eenzaam, maar ik was een eenzaam, leergierig kind en werd vrijwel aan mijn lot overgelaten. Ik was zelfredzaam. Op school en op de universiteit was ik vrijwel hetzelfde. Ik had vrienden, maar ik had geen vrienden nodig. Ik studeerde talen en reisde zo de wereld rond en werd reisschrijver. Ik behaagde mezelf en deed wat ik wilde. Ik heb hevig gevochten voor mijn onafhankelijkheid en was trots op het gevoel dat ik nog niet tot rust was gekomen. Ik naderde de veertig en had de gewoonte aangenomen om alleen te zijn.
En toen braken Mike en ik met de gewoonte.
We hebben elkaar via werk ontmoet, hij is freelance foto-editor en we leerden elkaar vrijwel onmiddellijk kennen. Hij komt uit een grote familie, enorm eigenlijk, met 5 broers en een zus, talloze ooms en tantes, neven, nichten en neven. Thuis en het idee van een gezin zijn altijd belangrijk voor hem geweest: ik was vaak weg voor mijn werk en herkende mijn appartement nauwelijks als ik terug was in Bristol. Maar elke keer als ik terug was, merkte ik dat ik hem belde en we kwamen samen en langzaam raakten we in een relatie. Ongeveer zes maanden later was er een vertrek naar mijn werk en we gingen samen. Mike had het meisje nog nooit echt ontmoet, maar arriveerde met een in cadeaupapier verpakte fotocollage van iedereen van kantoor als afscheidscadeau. Het was toen dat ik viel. Alles kwam zo organisch, de verloving en daarna de bruiloft. Het hebben van een gezin was, niet geheel verrassend, belangrijker voor hem dan voor mij, en hoewel we het gesprek hadden gehad over het stichten van een gezin, was het niet onze bedoeling geweest om meteen zwanger te worden; het zou gebeuren als het gebeurde.
Een bom laten vallen
Mijn menstruatie was altijd wat onregelmatig, behoorlijk zwaar en vaak behoorlijk pijnlijk. Toen ik een paar dagen te laat was, maakte ik me dus niet al te veel zorgen, maar toen dat een week duurde, nam ik stiekem een zwangerschapspakket mee naar huis, half hopend, half bezorgd over wat het voor onze levensstijl zou betekenen. Negatief. Ondanks mijn toenemende paniek zei ik niets tegen Mike, maar maakte een afspraak met mijn huisarts, die mij doorverwees voor een echo voor de komende week. Mike bood aan om me naar de dokters te brengen voor een ‘routineafspraak’. Maak er een dagje van, ga lunchen, tuincentrum op weg naar huis. Geen probleem. We arriveerden ruim op tijd voor de afspraak, en zoals te verwachten was, liepen de zaken vertraging op, dus gingen we zitten en wachtten, en terwijl we wachtten daalde er een stilte neer. En toen raakte het mij. Er was iets mis. Ik flapte het hele verhaal eruit, over de zwangerschapstest en de late menstruatie en hoe bang ik was geweest. Op dat moment zei de receptioniste dat ik door kon gaan en, uiteraard gezien mijn noodlijdende toestand, zei hij dat het goed zou zijn als Mike met mij mee naar binnen ging. Ik zei nee. Ik zou het alleen doen. Toen ik terugkwam, was Mike vertrokken. De receptioniste vertelde mij dat hij in de auto zat te wachten. Pas toen we thuiskwamen, vroeg hij wat er was gebeurd. Ik vertelde hem dat ik terug moest voor meer tests en dat ze polycysteuze eierstokken vermoedden. Ik ging zelf naar de vervolgafspraken en na een reeks tests en wachten en verdere tests werd de diagnose bevestigd. Ik was niet van plan zwanger te worden.
Sluiting van de ranglijst
We gingen naar de vervolgafspraken en na een hele reeks tests (mijn AMH was laag, Mike’s sperma was goed) en wachten en verdere tests werd de diagnose bevestigd. Ik was niet van plan zwanger te worden. Ik voelde me ergens verantwoordelijk. Het was mijn schuld en ik reageerde het op hem af. Mike bekende later dat hij er kapot van was dat ik erop had aangedrongen dat hij werd uitgesloten van de eerste ontmoeting met de dokter. Dit was onze situatie samen, niet de mijne alleen. Het was eigenlijk pas op dat moment dat we besloten dat we een gezin gingen stichten en dat we zouden vechten om dat mogelijk te maken, maar we waren het erover eens dat als het allemaal te veel werd, we een pauze konden nemen, ons konden hergroeperen en de strijd konden voortzetten. We hebben alle opties bekeken: vruchtbaarheidsbehandeling, IVF en, als laatste redmiddel, adoptie.
Laat de strijd beginnen
Ik kreeg een cocktail van medicijnen voorgeschreven, metformine voor mijn cyclus, clomid en metformine voor de vruchtbaarheid en regelmatige controles, een dieetplan en regelmatige lichaamsbeweging. We hebben ook een schema gegeven waarop staat wanneer we seks moeten hebben en wat we daarna moeten doen, om de kans op bevruchting te vergroten. In het begin was het leuk, een spelletje, maar naarmate mijn menstruatie regelmatiger en gemakkelijker begon te worden en we de grens van dertien maanden passeerden, was intimiteit een hele klus geworden en seks een oefening in teleurstelling. Hoe harder we vochten, hoe minder zeker we waren van wat we deden. Ik was nog steeds niet zwanger. De druk op onze relatie werd weerspiegeld in de relaties met onze bredere families en vrienden. Hoe goedbedoeld ook, we werden eindeloos ondervraagd over onze voortgang. Op sociale bijeenkomsten werd ons verteld dat we ons geen zorgen hoefden te maken: onze tijd zou komen. Je moet sterk zijn en vechten voor wat je wilt. Kinderverjaardagsfeestjes herinnerden ons er alleen maar aan hoe gemakkelijk het ouderschap voor anderen was en hoe zwaar het ouderschap voor ons was. Dus beetje bij beetje trokken we ons terug. We waren gereduceerd tot één ding, een probleempaar, iets om medelijden mee te hebben. Wij begonnen ons ook van elkaar terug te trekken. Langzaam gingen we weg van wat we hadden en dus besloten we een pauze te nemen, ons te hergroeperen en door te gaan naar IVF.
Nog een keer tot de bres – een IVF-behandeling in het buitenland
Eerste IVF-poging
We hebben er bewust voor gekozen om privé te gaan, de wachttijden speelden een rol, maar ook de kosten. Wij kozen voor een
IVF-kliniek in Tsjechië en bij de eerste IVF+ICSI-poging kregen we 3 eicellen en één B1-klasse embryo. De overdracht vond plaats op de derde dag van de embryocultuur, maar de bHCG-tests vertoonden geen tekenen van zwangerschap. We keerden zwaar teleurgesteld huiswaarts.
Tweede IVF-poging
Nog een jaar, nog een poging in dezelfde kliniek. Mijn reactie op stimulatie was zwak, dus we waren geen van beiden verbaasd dat er uit de vier verkregen eicellen geen levensvatbaar embryo voortkwam. Gedesillusioneerd keerden we terug naar huis en vervielen in een leven van vermijding.
Derde IVF-poging
Bij de derde IVF+ICSI-poging konden we drie eicellen oogsten, met één B1-klasse embryo, dat op de vijfde dag met succes werd teruggeplaatst. De zwangerschap werd bevestigd en voorzichtig begonnen we hopelijk het gevoel te krijgen dat we weer samen gingen verhuizen. Drie weken later kreeg ik een miskraam.
We hielden een ceremonie voor het verlies van ons kind en probeerden samen te rouwen, maar weinig kon de scheuren verbergen die waren ontstaan.
Het gevecht was uit ons verdwenen. Ik nam vrije tijd en keerde terug naar mijn eigen eenzame gewoonten; hij was wanhopig, uitzinnig en in zijn wanhoop stond hij erop dat we rouwbegeleiding bijwoonden. Het was na een van de sessies dat Mike me vroeg wat ik wilde doen. En de gedachte kwam bij mij op, volledig gevormd, ongevraagd, zelfs mij choquerend. “Ik wil het opnieuw proberen.”
Vasthouden aan onze wapens
Succesvol eiceldonatieprogramma in Spanje
Eiceldonatie had nooit deel uitgemaakt van het plan, maar op de een of andere manier voelde het goed. Wij kozen voor een
IVF-kliniek in Spanje, gedeeltelijk omdat ik daar tijd had doorgebracht tijdens mijn studie, en gedeeltelijk omdat Mike daar familie had en we enige steun zouden hebben. Het was juni 2014 toen ik 3 embryo’s van hoge kwaliteit kreeg, waarvan er twee werden teruggeplaatst en de derde werd ingevroren. Met 12 weken kregen wij het nieuws. Ik was zwanger. Onze dochter Laura was in 2016 één jaar oud.
De emotionele tol en het bijna uiteenvallen van ons huwelijk, het isolement van vrienden en familie, de verlammende twijfel aan zichzelf…
Totale IVF-kosten – samengevat
Als we de kosten optellen, niet alleen de financiële kosten, de diagnostiek, IVF-cycli en reizen naar Tsjechië,
IVF egg donatieprogramma in Spanje, De hotels en vluchten bedragen allemaal zo’n 21.000 euro, maar de emotionele tol en het bijna uiteenvallen van ons huwelijk, het isolement van vrienden en familie, de verlammende twijfel aan zichzelf, de eindeloze strijd om het bij elkaar te houden en de angst dat alles uit elkaar valt.
En dan kijken we naar onze dochter
Niets wat we de afgelopen acht jaar hebben meegemaakt, was gemakkelijk. We hebben hier bij elke stap voor gevochten, soms moediger dan bij anderen, soms tegen onoverkomelijke overmacht. Maar als ik terugkijk, kan ik oprecht zeggen dat we ons geen van beiden kunnen herinneren hoe moeilijk het moet zijn geweest. We plannen een terugreis naar Spanje om begin volgend jaar ons resterende ingevroren embryo te laten implanteren. En zo gaat de strijd verder.
Hulp nodig bij het kiezen van een IVF-kliniek in het buitenland?
Neem 3 minuten de tijd voor onze Kliniekmatchingtest en bespaar jezelf uren zoeken, vergelijken en zelf contact opnemen met klinieken. Vertel ons wat voor jou het belangrijkst is — je type behandeling, voorkeursbestemmingen, verwachtingen en persoonlijke situatie — en we koppelen je aan 3 betrouwbare IVF-klinieken in het buitenland die bij je behoeften passen.
Onze database bevat uitsluitend ervaren fertiliteitsklinieken die regelmatig internationale patiënten begeleiden en begrijpen wat belangrijk is tijdens een behandeling in het buitenland: duidelijke communicatie, transparante informatie, patiëntenzorg en professionele ondersteuning.
De geselecteerde klinieken nemen binnen 3 werkdagen rechtstreeks contact met je op, zodat je je opties kunt vergelijken en met meer vertrouwen de volgende stap kunt zetten.
